خالبرداری در کرج

روش های مختلف خالبرداری

خال ها در نواحی مختلفی از بدن ایجاد می شوند که ممکن است زیبایی فرد را تحت تاثیر قرار دهند و با ظاهری ناخوشایند باعث کاهش اعتماد به نفس شوند. روش های برداشتن خال بستگی به نوع سطحی، عمقی یا گوشتی بودن آن دارد. پیش از هر اقدامی، پزشک متخصص پوست خال را معاینه می‌کند و برای خال هایی که کمی مشکوک به بدخیمی هستند، بایوپسی (نمونه‌برداری) انجام می شود.

خالبرداری با لیزر

یکی از محبوب‌ترین روش های برداشتن خال، استفاده از تکنولوژی لیزر است. خال برداری با لیزر به دلیل غیرتهاجمی بودن، دقت بالا و دوره نقاهت کوتاه، طرفداران بسیار زیادی دارد.

مزایای برداشتن خال با لیزر

این روش کمترین حالت تهاجم را دارد زیرا هیچ گونه برشی بر روی پوست ایجاد نمی شود و نیازی به بخیه نیست. در نتیجه خطر ابتلا به عفونت زخم به حداقل می رسد. این روش برای تمامی نواحی بدن (حتی نقاط حساس) قابل استفاده است و دسترسی آسان به ناحیه را فراهم می کند. همچنین در طول یک جلسه می توان چندین خال را به سرعت برداشت.

عوارض خال برداری با لیزر

از عوارض احتمالی برداشتن خال با لیزر این است که در بعضی موارد خاص (اگر ریشه خال عمیق باشد) برگشت و رشد مجدد خال دیده شده است. معمولا برداشتن خال با لیزر در یک الی سه جلسه متوالی انجام می گیرد. به طور کلی خال برداری با لیزر دردناک نمی باشد، زیرا پیش از شروع کار از کرم‌های بی‌حسی موضعی در ناحیه مورد نظر استفاده می شود.

روش لیزر برای کدام نوع از خال ها مناسب است؟

روش لیزری بیشتر برای خال های ریز، سطحی و هم‌سطح پوست مناسب است. بهتر است خال هایی که در نواحی در معرض دید مانند صورت قرار دارند توسط لیزر برداشته شوند تا احتمال ایجاد زخم و اسکار (جای بخیه) کمتر باشد.

مدت زمان انجام لیزر

مدت زمان لازم برای رفع خال با لیزر بسیار کوتاه است و بسته به تعداد خال‌ها حدوداً 15 تا 40 دقیقه طول می‌کشد.

خالبرداری با دستگاه RF (رادیوفرکانسی)

خال های تخت و سطحی که رنگ تیره ای دارند یا خال‌های گوشتی که پایه‌دار هستند، گزینه‌های مناسبی برای دستگاه RF (آر اف سرجیکال) محسوب می‌شوند. در این روش از امواج رادیویی با فرکانس بالا برای برش و تبخیر بافت خال استفاده می‌شود. آر اف به دلیل دقت بالا، کمترین آسیب را به بافت‌های سالم اطراف می‌زند و احتمال خونریزی در آن صفر است.

خالبرداری با جراحی (اکسیزیون)

بعضی خال ها (به ویژه خال‌های بزرگ، گوشتی، عمیق یا مشکوک به سرطان پوست) نیاز به برش و بخیه دارند. اگر ریشه خال به طور کامل برداشته نشود، سلول های آن ناحیه با گذر زمان رشد می کنند و دوباره خال دیگری را تشکیل می دهند. به همین علت خال به همراه حاشیه کوچکی از پوست سالم اطراف آن بریده شده و در نهایت بخیه زده می شود. جای بخیه بسیار ظریف بوده و بعد از مدتی با استفاده از کرم‌های ترمیم‌کننده برطرف خواهد شد. این کار پس از تزریق بی‌حسی موضعی بوسیله تیغ جراحی (اسکالپل) انجام می شود.

خالبرداری با فریزکردن (کرایوتراپی)

خال هایی که سطحی هستند، احتمال سرطانی شدن ندارند و ریشه ی عمیقی هم در پوست ندارند را می توان با روش فریز کردن (سرما درمانی) برداشت. روش فریز کردن با اسپری کردن نیتروژن مایع (با دمای بسیار پایین) روی خال انجام می شود. این سرمای شدید باعث انجماد و تخریب سلول‌های خال شده و پس از چند روز، خال به شکل یک تاول خشک شده و می‌افتد. گاهی برداشت خال به این روش ممکن است یک لکه کمرنگ یا اسکار کوچک بر جای بگذارد.

مراقبت‌های بعد از خالبرداری

برای جلوگیری از ایجاد عفونت و ماندن جای زخم (اسکار)، رعایت نکات زیر پس از انجام هر یک از روش‌های خالبرداری الزامی است:

• ناحیه مورد نظر را به مدت 24 تا 48 ساعت خشک نگه دارید و از شستشوی آن با آب خودداری کنید.
• از کرم‌ها و پمادهای ترمیم‌کننده یا آنتی‌بیوتیک که پزشک تجویز کرده است، به صورت منظم استفاده نمایید.
• از کندن یا دستکاری پوسته‌های ایجاد شده روی جای زخم جداً خودداری کنید؛ اجازه دهید این پوسته‌ها به طور طبیعی بیفتند.
• پس از بهبودی اولیهه زخم، حتماً از کرم ضدآفتاب در ناحیه مورد نظر استفاده کنید تا از تیره شدن (هایپرپیگمانتاسیون) جای خال جلوگیری شود.